چشم انتظاری

   بی عمر زنده ام من و این بس عجب مدار

روز فراق را که نهد در شمار عمر؟

 

                                    ما حیات را بدون تو حیات نمی دانیم.

ما تا وصول فصل ظهور تو زندگی نمی کنیم

                                    آنچه می کنیم تنها تمرین زندگی است.

 

 

                                             مهدیا!

دعای ما به در بسته می خورد ای کاش

خودت برای ظهورت دعا کنی.....

 

 

دیدار

 

ما را که به خدمتت رسیدن سخت است

دیدن همه را تو را ندیدن سخت است

بار غم تو به جان کشیدن سخت است

از دشمن تو طعنه شنیدن سخت است

لحظه دیدار

 

               عید ما

                         یک لحظه

                                       آن هم

                                                  لحظه

                                                              دیدار

                                                                       توست

 

دیدار

 

نه صبر مانده به دل نه در سینه قرارم

بگذار چو اتش ز جگر شعله برارم

گر زحمتت افتد که نهی پای به چشمم

بگذار که من چشم به پایت بگذارم

حیف از تو عزیزی که منت یار بخوانم

اما چه کنم جز تو کسی یار ندارم

یک لحظه بزن بر رخ من خنده که یک عمر

با یاد لبت خنده کنان اشک ببارم

دادند مرا دیده که روی تو ببیبنم

بی دیدن رخسار تو با دیده چه کار است؟

ای منتظر منتظران یوسف زهرا

پاییز شده بی گل رو تو بهارم

 

بهانه

 

         تو را می خوانداین دل امشب ای جان

                                                        سرم را کی تو می گیری به دامان

         دلم امشب تو را گیرد بهانه

                                             شده چشم دلم از غصه گریان

         هوای دیدنت در دیده من

                                            فضای سینه ام از غم پریشان

        سراسر نقش جان در انتظار است

                                                     وجودم از فراقت گشته نالان

       به پایت می نشینم تا بیایی

                                            اگر چه پای عمرم گشته لرزان

      دلم را با نگاهت اشنا کن

                                        تو که دارد نگاهت طعم باران

     بیا ای وصل تو درمان دردم

                                           رهایم کن ز بند هجر و حرمان

 

چشم ماه و افتاب تار شد

 

دل به داغ بی کسی دچار شد نیامدی

چشم ماه و افتاب تار شد نیامدی

سنگهای سرزمین من در انتظار تو

زیر سم اسبها غبار شد نیامدی

ای بلند تر ز کاش دورتر ز کاشکی

روزهای رفته بی شمار شد نیامدی

عمر انتظار ما حکایت ظهور تو

قصه بلند روزگار شد نیامدی

 

گوش به زنگ مانده ام

 

     دست تو باز می کند پنجره های بسته را 

هم تو سلام می کنی رهگذران خسته را

دوباره پاک کردم و به روی رف گذاشتم

ایینه قدیمی غبار غم نشسته را

پنجره بی قرار تو کوچه در انتظار تو

تا که کند نثار تو لاله دسته دسته را

شب به سحر رسانده ام دیده به ره نشانده ام

گوش به زنگ مانده ام جمعه عهد بسته را

این دل صاف کم کمک شده است سطحی از ترک

اه شکسته تر مخواه ایینه شکسته را

 

موعود

                

                         سوسوی ستارگان آسمان

                                                           در التهاب فرج توست

                              پس بیا

                                                و آسمان و زمین را گلستان کن

                  که این خانه

                                         خانه توست

گر که نیایی ستاره نیست ، نور نیست

وین روزها هیچ رهروی مخمور نیست

 

میلادت مبارک

ای میلاد هر چه خوبی

اقا!

 

نامه ام را می خوانی ؟.....آقا!

سلام مولا! ملالی نیست جز دوری شما!

قاب شیشه ای دلم مدتهاست پر از جای خالی شماست

نگفتی دلم از این همه نیامدن می گیرد؟

راستی.... اجرک الله مولا!

سیاهی شال عزایت نشان از اتفاقی تاریک دارد

به نیلی نگاهت می نگرم بی درنگ در ذهنم رخی نیلی می شود...

مولا! طنین قلبت صدای شکسته یک جراحت دارد

بلندی روحت کمان از کدام ماجراست؟!

مضطر کدام ندایی؟مولا!

چه چیز انقدر غیرت را در قامتت لرزانده است؟

اه! یادم افتاد.....

مدتهاست که جانت مضطر از اضطرار این ناله است......

پسرم مهدی بیا.....!                      

 

راستی می ایی......اقا!    

جان مادرت زهرا(س)      

                           

خجالت

 

وقتی به جای آبی آسمان تا چشم کار می کند دود است و سیاهی

وقتی به جای ارامش و لبخند چهره ادمها از خشم های بی دلیل حرص های نا تمام

و فشار های واهی خط می  افتد

وقتی به جای عشق و امید و محبت و خلوص زنگار بی اعتمادی و فراموشی قلب ها را می پوشاند

وقتی دیگر هیچ نرگسی در باغچه ها نیست

وقتی که تک تک چیزها بیگانه اند

وقتی نه خورشید را می بینیم نه ماه و ستارگان را

وقتی لحظات ناب اذان صبح را به غفلت رختخواب های فریبنده فروخته ایم

وقتی گوشهامان پر شده از هزاران صدا و اواز گنگ و تنش زای قرن

 و چشم هامان به دیدن هزاران خطا و گناه و حرام عادت کرده

وقتی نمی دانیم چه می خواهیم چرا نفس می کشیم چرا زنده ایم

وقتی تکلیفم با خودم روشن نیست

سرم را به سجده می گذارم خجالت می کشم

از خودم از خدا و از تو

اما با دلی شکسته

خدا را برای زودتر امدنت قسم می دهم

ای مولای من! مهدی جان(عج)

 

می پذیری مرا؟

 

اگر دعایی می کنیم که بیایی برای نجات

و به سامان رسیدن خودمان است و

گر نه که تو همیشه هستی و همیشه

بودنی را چه نیاز است به هر لحظه

شاید رفتنی؟

اما نازنینم!با این همه گناه ایا میپذیری مرا؟

عمریست که از حضور او جاماندیم
در حسرت سرد خویش تنها ماندیم

 
او منتظرست تا که ما برگردیم
مائیم که در غیبت کبری ماندیم

دیدار انتظار

 

وقتی صبح چشم به روشنی افتاب باز می کنم

و پنجره خاموش غم زده بی احساسم را باز می کنم

سکوت می شکند

از نم بارانی که روی دستم حس می کنم لبخند می زنم

 و از اعماق درونم صدایی به گوش می رسد

و دوباره سکوت می شکند از انتظار دیدار

روحم به پرواز در می اید

به قلبم لبخند می زنم

صدایی از درون به گوش می رسد و بعد از چند لحظه....

می شنوم کسی می گوید:

بهار از راه رسیده است چرا ظهور نمی کنی!

اشتیاق

 

در اشتیاق دیدن روی تو مهربان

بنشسته ام دو دست دعا سوی اسمان

باز ا و این دعای زمان ساز مستجاب

 برقع فکن ز چهره که روشن کنی جهان

اردوی عارفان و به جمع فداییان

خالی بود نشان تو ای میر کاروان

بنگر به حال خسته دلان و شکستگان

روشن کجا و کی کنی این جمع عاشقان

کی می رسد که پرده براندازی از افق

خورشید سان طلوع نمایی به خاکیان

پا در رکاب و تیغ حمایل به قبضه دست

بنما اشاره امر تو قربان کنیم جان

نخل امید و عدل شکوفه زده بیا

ای محضرت همیشه بهاران جاودان

عالم در انتظار مضطر و امن یجیب خوان

ای در رگ تو غیرت و خون پیمبران

وقت است از حضور برایی کنی ظهور

دایم که در حضوری و خواهم تو را عیان

کیهانیان دو چشم به راه سپیده اند

عجل علی ظهورک یا صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

کجایی؟؟؟؟؟؟

این چه سفری است؟

 این چه رفتنی است؟

 این چه بودنی و این چه ماندنی است؟

همه جا هستی و نیستی،

همه راه هستی و نیستی،

همه حال هستی و نیستی،

همه کوی هستی و نیستی،

من چنین آویزان در این بدتر از برزخ به چه جرمی بایدم؟

به چه رنجی تاوانم ؟

دیگرم تاب نیست،

دیگرم زین سال ها و روزها و لحظه های مدام و پر ز تکرر جانکاه بیزارم،

دیگر این انتظار را نیستم تحمل،

دیگرم این ثانیه های پر شرر پر ز با تو بودن و بی تو بودن را نمی خواهم

وای که پر از دردم وای که پر از آویزانی ام در این خلا بی تو بدون

 وای که چه حسی است ؟

حسی که خود نیز هم ندانمش ،حس تنهایی مفرط من 

همه اکنون پر ز بهار می شوند و من همچنان در خزان بی تو بودن جان می سوزانم

شاید در پس این خطها بگویی چه خودخواهی

شاید من پر از خواستن تو برای خویشم ولی بیا

یا ابا صالح بیا

حدیث جمعه

روح پدرم شاد که می گفت به استاد

فرزند مرا هیچ میاموز به جز عشق

از یاد نمی برم ان روز را که با پدر گفتم:

کدامین کوه میان ما و او غروب افکند؟

گفت:فرزندم! دانستم بالغ شده ای!

که نابالغان از او هیچ نپرسند و هرگز به او نیندیشند.

گفتم:در کنار کدامین برکه بنشینم تا

مگر رخسار ش در او بتابد؟

گفت: فرزندم ! دانستم که از من میراث داری

که پدران تو همه برکه نشین بودند.

گفتم:پدر جان! چرا عصر ادینه ها پروای ما نداری؟

گفت: فرزندم ! پروانه ها همه چنین اند.

گفتم: مادر چه مرا روزی زاد؟

گفت: جمعه

گفتم : و شما؟

گفت: جمعه

گفتم: برادرن و خواهرانم؟

گفت: جمعه

گفتم: چگونه است که ما همه جمعگانیم؟

گفت:در روزگار نامرادی هر روز جمعهاست

و جمعه ها صبح و ظهر و شام ندارد

با گوشه جامه سبز دعا اشک از

چشمهای خود زدود و گفت: فرزندم!

امروز چه روزی است؟

گفتم: جمعه

گفت: تا جمعه موعود چند ادینه راه است؟

گفتم: یک "یا حسین "دیگر

گفت: حسین را تو می شناسی؟

گفتم: همان نیست که صبح های جمعه

پرده خوان ندبه خون است؟

گفت: و عصر های جمعه کبوتران فرج را

یک یک بر بام انتقام می نشاند

مادرم به ما پیوست دلگیر بود اما

مهربان.

چادر بی رنگ و روی شب فامش را

هنوز از سر بر نداشته بود که از بیت الاحزان پرسید.

نگاه پدر به سوی ما لغزید و چشمهای

من در افق خیره ماند.

پدر یا مادر نمی دانم یکی گفت:

شاید امروز شاید فردا شاید... همین جمعه

.....

 

بس جمعه که در فصل تو افسرد

بس خنده ی ائینه که پژمرد

پروانه چه بسیار که در پای تو ای شمع

خندید و ندانست که اقبال سحر مرد

 

خورشید موعود

یا رب المهدی بحق المهدی اشف صدر المهدی بظهور الحجت

اگر چه زود: می اید. اگرچه دیر: می اید.

سوار سبز پوش من به هر تقدیر می اید

همان خورشید موعودی که در روز طلوع او

حدیث صبح صادق می شود تفسیر می اید

زمین ابی تر از این اسمانها می شود وقتی

که ان ایینه سبز " خدا تصویر" می اید

در اعماق نگاهش می توان خشمی مقدس دید

دلش لبریز ازدر دست و با شمشیر می اید

چنان با ضربه های حیدری اعجاز خواهد کرد

که از دیوار هم گلنغمه تکبیر می اید

دقیقا راس ان ساعت که در ذهن خدا ثبت است

نه قدری زود تر از ان نه با تاخیر می اید

 

 

درد و دل

مولا جان مولای عشاق

دلم گرفته مولا، دلم از این قفس دنیا سخت گرفته. مولا جان، اشک هم دیگه مددی نمی کنه. اشکی که از تو هدیه گرفتم دیگه چاره ساز این دل زار و پریشان من نمیشه. یارا ای مولای مهربونم صبوری هم رخت بربسته ،غصه دیگه اواره ی اواره ام کرده. مولا تو را به حرمت تمامی کربلا و هر چه کربلایی، گره گشا شو مثل همیشه تو را به جان عمه کوچولوی مهربونم تو را به همون دستای کوچیکش که همیشه گره های بزرگ رو باز می کنه دلم تنگه مولا جان، یا کربلایمون کن یا فدایی، آقا حالا که شهادت هم از ما گربزان شده لااقل ما رو تو مجلس خودت بکش که اگه این نکنی ما فنا شده ی دست روزگار شویم و این بدترین سرنوشت ما میشه.

مولا جان تو را به کربلات مددی مددی تو را به عمه ی صبورم ادرکنی.

نمی دونم نمی دونم، مولا تا کی فراق .هم فراق دنیایی هم فراق تو مولا جان. این که خیلی سخته آقاجون. چرا هر وقت نیت کربلاتو کردم نشد نشد چرا هر وقت هوای حرمتو کردم نشد نشد. حالا باید بگم

غــم عشقت بیابان پـــروم کــرد

                             هـوای وصل تو بی بال و پرم کرد

به مو گفتی صبوری کن صبوری

                             صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد

حسین جانم مولای مهربونم

حرف های دلتنگی

زشوق امدنت هجرزهر اگین انتظار را به جان می خرم و یاد تو را به ضیافت قلبم فرا می خوانم تا قلب هجر دیده ام تنهایی اش را با قاصدک یاد تو قسمت کند و دلتنگی هایش را به ضریح مقدس یادت پیوند دهد .من پل نیلی رنگ نگاهم را به امدنت می گسترانم تا شاپرک ها خبر بازگشت را به گوش نسیم برسانند.من بوی تو را که ارمغان نسیم است با تمام وجود استشمام می کنم و در حریم این یادت با طنین گام های شور انگیز دمی از التهاب درونم راالتیام می بخشم سنگفرش چشمان ما انتظار امدنت را می کشد یا مهدی(عج).

ای کاش می شد زیبایی پاکی تو را که وسعت دریاها و اسمان ها در مقابلش ناچیز است توصیف نمود و یا مهربانی ات را نقاشی کرد یا می شد بوی ظهورپاکت را که ارمغان بهشت است درون گلهای یاس محمدی حس کرد.

بیا تا بر دست های نا دیدنی و پر مهرت بوسه ای نهم. بیا که اکنون طلوع گذشت و مهربانی تبدیل به غروب شده و ظلم و بی بند و باری افکار همه را پوشانده است و دیگر بشر قادر به تفکر در مورد مبارزه با نا جوانمردی نیست.

مهدی(عج) جان بیا که اکنون گل ها در خار شدن و دل ها در حال سنگ شدن است. بیا وباران رحمت بی دریغت را به روی همه ی ما بباران و ستم و گمراهی را از وجود همه ی ما بشور و رنگین کمان هفت رنگ را که به عبودیت منتهی می شود در مقابل همه ی ما قرارده و زمین وزمان را بر بزرگی خود اگاه کن.

ای تنها ترین کسی که دل های پاک عاشق ظهورت هستند! بیا و منتظران راهت رااز چشم به راهی بیرون ار و بر دلتنگی ها پایان بخش.

همیشه منتظرت هستم ای عدل وعده داده شده

ظهور کن ظهور کن که منتظرت هستیم.

 

ندیده عاشقت شدم نمی دونم چی می شه

می خوام یه بار ببینمت بهم می گی نمی شه

 

ندیدمت این غصـه کـم نیست آقـا

دوست دارم دست خودم نیست آقا

 

غمگین تر از آه بی کس تر از باد

دور از تو دارم هر لحظه فریاد

 

شب تا سحر پشت در میخونتم به مولا

حرف حساب یه کلمه دیونتم دارم به مولا

 

دیونگی انگار بدم نیست آقا

دوستت دارم دست خودم نیست آقا

 

ندیدمت این غصـه کـم نیست آقـا

دوست دارم دست خودم نیست آقا

 

خوشبوتر از یاس زیباتر از ماه

چشمات به چشم زیبای عباس

 

به کوچه باغ قلبم چرا یه شب نمی آی

خودت منو صدا زدی حالا می گی نمی خوای

 

نگو دلم برات حرم نیست آقا

دوستت دارم دست خودم نیست آقا

 

 

 

ندیده عاشقت شدم نمی دونم چی می شه

می خوام یه بار ببینمت بهم می گی نمی شه

موعود

 

امیر بی قرینه کی می آیی؟

سحر خیز مدینه کی می آیی؟

منجی

ای منتظران گنج نهان می آید

ارامش جان عاشقان می آید

 

 

بر بام سحر طلایه داران ظهور

گویند که صاحب الزمان(عج) می آید

هو المحبوب

دلم گرفته است گرفته تر از اسمانها و افلاکت و موجهای انتظار قلبم هر روز شدید تر از روز دیگر می شود و در ساحل دلم غوغایی ایجاد می کند.

بار الها

ساعتها می ایند و می روند و این ذره ذره عمر من است که بدون معشوق می گذرد و تنهاییم روز به روز شدید تر و دلتنگیم روز به روز افزونتر می شود.

پرور دگارا

ساعتها و دقایق عمرم گذشت و نفسم به ثانیه رسید و شمع وجودم در انتظار یار ذوب گشت و به ذرات اخر رسید.

خداوندا

هیچ کاروانی بی ساربان به منزلگه مقصود نمی رسد پس چرا ساربان وجودم را نمی رسانی؟ تا روحم قلبم عمرم و دلم ارام گیرد که با او همچون گل سرخم و بی او همچو پاییزم.

 

اللهم عجل لولیک الفرج

و این بار با خود عهد بستم که هر گاه سحر گاهان بر سجاده عشق ابراز بندگی می نمایم عهد و پیمانم را محکمتر و استوارتر از قبل با او ببندم . تا اقایم مولایم سرورم و تنها امید زندگیم مصمم شود برای ظهور.

 

قرار بی قراری ها پس انتظار تا کی

اقا تو را قسم به شهیدان

 

ظهور کن

 

 

درد ما جز به ظهور تو مداوا نشود

 

موعود

 

درا موعود حسن مطلع این شعرنام توست

و با هر ضرباهنگ خوش اهنگ گام توست

سر انگشتانم از موسیقی الهام تو رقصان

و این گلواژه ها اکنده از عطر کلام توست

مرا اتش نزد این مستی جام از پی هر جام

که افروزنده این دور بی فرجام جام توست

هزار و یک شب غم تا کی؟اخر افتابی شو

که مطلع از پی مطلع غزل هایم مقام توست

بیاور  فصل ها را بویی از اردیبهشت عشق

شمیم این شقایق زارها مست از مشام توست

پر از رنگین کمان است اسمان در رقص پرچم ها

بر فراز ان شکوه سبز را گاه قیام توست

 

ببین منظومه های افرینش رو به پایان اند

سرا پا شور گل کن نوبت حسن ختام توست

 

السلام علیک یا اباصالح المهدی

میلاد یگانه منجی راستی

تنها پاسدار حرمت شهدا

تنها منتقم خون کربلا را به همه ی منتظرانش تبریک می گوییم.