عشق

              عشق یعنی اشک توبه در قنوت

                                                  خواندنش با نام غفار الذنوب

              عشق یعنی چشم ها یی در رکوع

                                                 شرمگین از نام ستار العیوب

              عشق یعنی سر سجود و دل سجود

                                                 ذکر یا رب یا رب از عمق وجود

زندگی

 

زندگی ارام است مثل ارامش یک خواب بلند

زندگی شیرین است مثل شیرینی یک روز قشنگ

زندگی رویایی است مثل رویای یک کودک ناز

زندگی زیبایی است مثل زیبایی یک غنچه باز

زندگی تک تک این ساعت هاست

زندگی چرخش این عقربه هاست

زندگی راز دل مادر من

 زندگی پینه دست پدر است

زندگ مثل زمان در گذر است

 

دلتنگی

 

برای گفتن من ، شعر هم به گل مانده

نمانده عمری و صد ها سخن به دل مانده

 

صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا

به پیش زخم عظیم دلم خجل مانده

 

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

 

سر گرم به خود زخم زدن در همه عمرم

هر لحظه ، هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست

 

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

گر هم گله ای هست ، دگر حوصله ای نیست

حوصله ای نیست

حوصله ای نیست

 

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم

هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست

 

دیریست که از خانه خرابان جهانم

بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست چلچله ای نیست

 

در حسرت دیدار تو آواره ترینم

هر چند که تا منزل تو ، فاصله ای نیست

فاصله ای نیست

 

 

روبروی تو کی ام من به اسیر سر سپرده

چهره ی تکیده ای که تو غبار اینه مرده

 

من برای تو چی هستم ؟ کوه تنهای تحمل

بین ما پل عذابه ، من خسته پایه ی پل

 

ای که نزدیکی مثل من ،‌ به من اما خیلی دوری

خوب نگاه کن تا ببینی ، چهره ی درد و صبوری

 

کاشکی می شد تو بدونی من برای تو چی هستم

از تو بیش از همه دنیا از خودم بیش از توخسته ام

ببین که خسته ام ،‌ غرور سنگم اما شکسته ام

کاشکی از عصای دستم یا که از پشت شکسته ام

تو بخونی تو بدونی از خودم بیش از تو خسته ام

ببین که خسته ام تنها غروره عصای دستم

از عذاب با تو بودن در سکوت خود خرابم

نه صبورم و نه عاشق ، من تجسم عذابم

تو سراپا بی خیالی ، من همه تجسم عذابم

تو سراپا بی خیالی ، من همه تحمل درد

تو نفهمیدی چه دردی ، زانوی خستمو تا کرد

زیر بار با تو بودن یه ستون نیمه جونم

این که اسمش زندگی نیست

جون به لب هام می رسونم

هیچی جز شعر شکستن ، قصه ی فردای من نیست

این ترانه ی زواله ، این صدا صدای من نیست

ببین که خسته ام ، تنها غروره عصای دستم

کاشکی می شد تو بدونی من برای تو چی هستم

از تو بیش از همه دنیا از خودم بیش از توخسته ام

ببین که خسته ام ،‌ غرور سنگم اما شکسته ام

از عذاب با تو بودن یه ستون نیمه جونم

این که اسمش زندگی نیست

جون به لب هام می رسونم

 

تو سراپا بی خیالی ، من همه تحمل درد

تو نفهمیدی چه دردی ،‌ زانوی خستمو تا کرد

 

آهی ز دل من به گفته ی سایه

ارغـوان !

شاخه ی همخون جدامانده ی من
                                       آسمان تو چه رنگ است امروز ؟
 آفتابی ست هوا ؟
 یا گرفته است هنوز ؟ 
                                 من در این گوشه که از دنیا بیرون است
 آسمانی به سرم نیست 
                            وز بهاران خبرم نیست 
                                                       آنچه می بینم دیوار است
 آه ...   

                 این سخت سیاه
                                     آن چنان نزدیک است 
                                                             که چو بر می کشم از سینه نفس
 نفسم را بر می گرداند
                        ره چنان بسته که پروازِ نگه
                                                        در همین یک قدمی می ماند
 کورسویی ز چراغی رنجور
                            قصه پرداز  شب ظلمانی است 
                                                                   نفسم می گیرد 
                                                                 که هوا هم اینجا زندانی ست
 هر چه با من اینجاست
                             رنگ رخ باخته است
     آفتابی هرگز
                     گوشه ی چشمی هم
                                                  بر فراموشی  این دخمه نینداخته است 
                                                           اندرین گوشه ی خاموشِ فراموش شده 
                                                           کز دم  سردش هر شمعی خاموش شده
یاد رنگینی در خاطرِ من
 گریه می انگیزد :
                              ارغوانم آنجاست
                                       ارغوانم تنهاست
                                             ارغوانم دارد می گرید
                                                               چون دل من که چنین خون آلود
                                                                                 هر دم از دیده فرو می ریزد
ارغوان !
 این چه رازی ست که هر بار بهار
                                         با عزای دل ما می آید
 که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است
                                                 وین چنین بر جگر سوختگان
                                                                         داغ برداغ می افزاید
ارغوان ! پنجه ی خونین زمین !
                                    دامن صبح بگیر 
                                           وز سواران  خرامنده ی خورشید بپرس
                                                                 کی بر این دره ی غم می گذرند
ارغوان ! خوشه ی خون !
                            بامدادان که کبوترها
                                          بر لب پنجره ی بازِ سحر غلغله می آغازند 
                                                                               جان گل رنگ مرا
                                                                              بر سر  دست بگیر 
                                                                               به تماشاگه پرواز ببر 
                                                                              آه ، بشتاب که همپروازان 
                                                                              نگران  غم  هم پروازند
 ارغوان ، بیرق  گلگون بهار !
                                تو برافراشته باش
                                         شعر  خونبار  منی
                                                      یاد  رنگین رفیقانم را
                                                                      بر زبان داشته باش
تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من
 ارغوان ! شاخه ی همخون جدامانده ی من !

 

 

 

 

 

سرود اندوه

 

کاش می شد به همه عالم بگویم که تو را دارم

کاش می شد به فریاد پرستو برسانم که تو را دارم

کاش می شد به صدای تمام بی صدایی ها بگویم که تو را دارم

کاش می شد حنجره فریاد بر می داشت که تو را دارم

لیک چنان خزان زده ام که گویا نه این بهار که صد بهار ندیده ام

که نه این نای صد نای توان فریاد ندارد

تو بهارم شبی بر من سفر کن

ای نگارم پلکی بر من نظر کن

زین گنه تو یارا کمتر شرر کن

 ای رحیل بر جان سکنی

مکن دلم را چنین زار رها

تو هر چند دشوار مرا بخشا مرا بخشا

 

 

شاید برای آخرین بار.........

 

شاید برای آخرین بار و شاید برای همیشه (( من نیز خاطره شوم برای تو ))

 

چاووشی

((استاد و چکامه گویی پارسی اندیش مهدی اخوان ثالث))

بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند
گرفته کولبار زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
 گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افشانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می کنیم آغاز

سه ره پیداست :

 نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر
حدیقی که ش نمی خوانی بر آن دیگر

 نخستین : راه نوش و راحت و شادی
 به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادی

 دودیگر : راه نمیش ننگ ، نیمش نام
اگر سر بر کنی غوغا ، و گر دم در کشی آرام

سه دیگر : راه بی برگشت ، بی فرجام

من اینجا بس دلم تنگ است

و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه برداریم

 
قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم آسمان هر کجا ایا همین رنگ است ؟
تو دانی کاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست
سوی بهرام ، این جاوید خون آشام
سوی ناهید ، این بد بیوه گرگ قحبه ی بی غم
کی می زد جام شومش را به جام حافظ و خیام
و می رقصید دست افشان و پکوبان بسان دختر کولی
و کنون می زند با ساغر مک نیس یا نیما
و فردا نیز خواهد زد به جام هر که بعد از ما
سوی اینها و آنها نیست
به سوی پهندشت بی خداوندی ست
 که با هر جنبش نبضم
 هزاران اخترش پژمرده و پر پر به خک افتند
 بهل کاین آسمان پک
چرا گاه کسانی چون مسیح و دیگران باشد
که زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند کآن خوبان
پدرشان کیست ؟
و یا سود و ثمرشان چیست ؟
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
به سوی سرزمینهایی که دیدارش
بسان شعله ی آتش
دواند در رگم خون نشیط زنده ی بیدار
نه این خونی که دارم ، پیر و سرد و تیره و بیمار
چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم
که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
کشاند خویشتن را ، همچو مستان دست بر دیوار
 به سوی قلب من ، این غرفه ی با پرده های تار
و می پرسد ، صدایش ناله ای بی نور
کسی اینجاست ؟
 هلا ! من با شمایم ، های ! ... می پرسم کسی اینجاست ؟
 کسی اینجا پیام آورد ؟
 نگاهی ، یا که لبخندی ؟
فشار گرم دست دوست مانندی ؟
و می بیند صدایی نیست ، نور آشنایی نیست ، حتی از نگاه
مرده ای هم رد پایی نیست
صدایی نیست الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ
ملول و با سحر نزدیک و دستش گرم کار مرگ
وز آن سو می رود بیرون ، به سوی غرفه ای دیگر
به امیدی که نوشد از هوای تازه ی آزاد
ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است - از اعطای درویشی که می خواند
 

جهان پیر است و بی بنیاد ، ازین فرهادکش فریاد

وز آنجا می رود بیرون ، به سوی جمله ساحلها
پس از گشتی کسالت بار
بدان سان باز می پرسد سر اندر غرفه ی با پرده های تار
کسی اینجاست ؟
و می بیند همان شمع و همان نجواست
که می گویند بمان اینجا ؟
که پرسی همچو آن پیر به درد آلوده ی مهجور
خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را ؟
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بگذاریم
کجا ؟ هر جا که پیش اید
بدانجایی که می گویند خورشید غروب ما
زند بر پرده ی شبگیرشان تصویر
بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید : زود
وزین دستش فتاده مشعلی خاموش و نالد دیر
کجا ؟ هر جا که پیش اید
به آنجایی که می گویند
چوگل روییده شهری روشن از دریای تر دامان
و در آن چشمه هایی هست
 که دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن
و می نوشد از آن مردی که می گوید
چرا بر خویشتن هموار باید کرد رنج آبیاری کردن باغی
کز آن گل کاغذین روید ؟
 به آنجایی که می گویند روزی دختری بوده ست
 که مرگش نیز چون مرگ تاراس بولبا
 نه چون مرگ من و تو ، مرگ پک دیگری بوده ست
کجا ؟ هر جا که اینجا نیست

من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم

ز سیلی زن ، ز سیلی خور
وزین تصویر بر دیوار ترسانم

درین تصویر
عمر با سوط بی رحم خشایرشا
زند دویانه وار ، اما نه بر دریا
به گرده ی من ، به رگهای فسرده ی من
به زنده ی تو ، به مرده ی من
بیا تا راه بسپاریم
به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته ، ندروده
به سوی سرزمینهایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه ست
و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده
که چونین پک و پکیزه ست
به سوی آفتاب شاد صحرایی
که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی
و ما بر بیکران سبز و مخمل گونه ی دریا
می اندازیم زورقهای خود را چون کل بادام
و مرغان سپید بادبانها را می آموزیم
 که باد شرطه را آغوش بگشایند
و می رانیم گاهی تند ، گاه آرام
بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دلکنده و غمگین

من اینجا بس دلم تنگ است

بیا ره توشه برداریم

 
قدم در راه بی فرجام بگذاریم

به ما نگفتند...

راستش را به ما نگفتندیا لااقل همه راست را به ما نگفتند.

گفتند: تو که بیایی خون به پا می کنی جوی خون به راه می اندازی

و از کشته پشته می سازی و ما را از ظهور ترساندند.

درست مثل اینکه حادثه ای به شیرینی تولد را کتمان کنند

و تنها از درد زادن بگویند.

ما از همان کودکی تو را دوست داشتیم . با همه فطرتمان

به تو عشق می ورزیدیم و با همه وجودمان بی تاب امدنت بودیم.

عشق تو با سرشت ما عجین شده بود و امدنت

طبیعی ترین وشیرین ترین نیازمان بود.

اما ... اما کسی به ما نگفت که چه گلستانی می شود جهان

 وقتی که تو بیایی.همه پیش از انکه نگاه مهر گستر

و دست های عاطفه تو را تو صیف کنند

شمشیر تو را نشانمان دادند.

اری برای اینکه گلها و نهالها رشد کنند

باید علف های هرز را وجین کرد و این

جزبا داسی برنده و سهمگین ممکن نیست.

اری برای اینکه مظلومان تاریخ نفسی به راحتی

بکشندبایدپشت و پوزه ظالمان و ستمگران را به خاک

مالید و نسلشان را از روی زمین برچید.

اری برای اینکه عدالت برکرسی بنشیند هر چهسریر

ستم الود سلطنت را باید واژگون کردوبه دست

نابودی سپرد.

و اینها همه همان معجزهای است که تنها از دست تو

بر می اید و تنها با دست تو محقق می شود.

اما مگر نه اینکه اینها همه مقدمه است برای رسیدن به

 بهشتی که تو بانی انی.

ان بهشت را کسی برای ما ترسیم نکرد.

کسی به ما نگفت که ان ساحل امید که در پس این

دریای خون نشسته است چگونه ساحلی است؟

کسی به ما نگفت که وقتی تو بیایی:

پرندگان در  اشیانه های خود جشن می گیرند و ماهیان

دریاها شادمان می شوند و چشمه ساران می جوشند و

زمین چندین برابر محصول خود را عرضه می کند.

به ما نگفتند وقتی تو بیایی:

دل های بندگان را اکنده از عبادت و اطاعت می کنی

و عدالت بر همه جا دامن می گستر د و خدا به واسطه تو دروغ

را ریشه کن می کند و خوی ستمگری و درندگی رامحو می کند

و طوق ذلت و بردگی را از گردن خلایق بر می دارد.

به ما نگفتند وقتی تو بیایی:

ساکنان زمین و اسمان به تو عشق می ورزند .

اسمان بارانش را فرو می فرستد زمین گیاهان خود را می رویاند...

و زندگانارزو می کنند کاش مردگانشان زنده بودند

 و عدلو ارامش حقیقی را می دیدند و می دیدند که خداوند

چگونه برکاتش را بر اهل زمین فرو می فرستد.

به ما نگفتند وقتی تو بیایی:

همه امت به اغوش تو پناه می برند  همانند زنبوران

عسل به ملکه خویش

و تو عدالت را انچنان که باید و شاید درپهنه جهان

می گستری و خفتهای را بیدار نمی کنی و خونی را نمی ریزی.

به ما نگفتند وقتی تو بیایی:

رفاه و اسایشی می اید که نظیر ان پیش از این نیامده

مالو ثروت انچنان وفور میابد که هر که نزد تو بیاید

فوق تصورش دریافت می کند

به ما نگفتند وقتی تو بیایی:

اموال را چون سیل جاری می کنی و بخششهلی کلان

خویش را هرگز شماره نمی کنی

به ما نگفتند وقتی تو بیایی:

هیچ کس فقیر نمی ماند و مردم برای

صدقه دادن به دنبال نیازمند می گردند و پیدا نمی کنند

مال را به هر که عرضه می کنند می گوید:

بی نیازم

ای محبوب ازلی و ای معشوق اسمانی

ما بی انکه مختصات ان بهشت موعود را بدانیم

 و مدینه  فاضله حضور تو را بشناسیم تو را دوست می داشتیم

و به تو عشق می ورزیدیم

که عشق تو با سرشتها عجین شده بود و امدنت طبیعی ترین و

شیرین ترین نیاز ما بود

ظهور تو بی تردید بزرگترین جشن عالم خواهد بود

 و عاقبت جهان را ختم به خیر خواهد کرد.

کلک مشاطه صنعش نکشد نقش مراد

هر که اقرار بدین حسن خداداد نکرد

 

 سید مهدی شجاعی

تو ماندنی ترینی پس بمان آرام جان

 

تو را من چشم در راهم

تو را من چشم در راهم شباهنگام

که می گیرند در شاخ " تلاجن"  سایه ها رنگ سیاهی

وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم

تو را من چشم در راهم.
 
شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

گرم یاد آوری یا نه
من از یادت نمی کاهم
تو را من چشم در راهم.

 

قاصدک

قاصدک

 

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
 خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
 بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
 نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
 برو آنجا که تو را منتظرند
 قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
 دست بردار ازین در وطن خویش غریب
 قاصد تجربه های همه تلخ
 با دلم می گوید
 که دروغی تو ، دروغ
 که فریبی تو. ، فریب
 قاصدک 1 هان ، ولی ... آخر ... ای وای
 راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای
راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خکستر گرمی ، جایی ؟
 در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
 قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
 در دلم می گریند

یادی از گذشته

 

          «استاد مشیری»

کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید
 یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم
 ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
 همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ایینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم
سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
 تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم
بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای دردامن اندوه کشیدم
نگسستم نرمیدم
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
 نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

تا تو به خدا رسی و من به ... کجا؟

 

           باز تو می گویم استاد

میراث

 پوستینی کهنه دارم من
یادگاری ژنده پیر از روزگارانی غبار آلود
سالخوردی جاودان مانند
 مانده میراث از نیکانم مرا ، این روزگار آلود
 جز پدرم ایا کسی را می شناسم من
 کز نیکانم سخن گفتم ؟
نزد آن قومی که ذرات شرف در خانه ی خونشان
 کرده جا را بهر هر چیز دگر ، حتی برای آدمیت ، تنگ
خنده دارد از نایکانی سخن گفتن ، که من گفتم
جز پدرم آری
 من نیای دیگری نشناختم هرگز
نیز او چون من سخن می گفت
همچنین دنبال کن تا آن پدر جدم
 کاندر اخم جنگلی ، خمیازه ی کوهی
 روز و شب می گشت ، یا می خفت
 این دبیر گیج و گول و کوردل : تاریخ
 تا مذهب دفترش را گاهگه می خواست
 با پریشان سرگذشتی از نیکانم بیالاید
رعشه می افتادش اندر دست
در بنان درفشانش کلک شیرین سلک می لرزید
حبرش اندر محبر پر لیقه چون سنگ سیه می بست
زانکه فریاد امیر عادلی چون رعد بر می خاست
هان ، کجایی ، ای عموی مهربان ! بنویس
ماه نو را دوش ما ، با چکران ، در نیمه شب دیدیم
مادیان سرخ یال ما سه کرت تا سحر زایید

در کدامین عهد بوده ست اینچنین ، یا آنچنان ، بنویس
لیک هیچت غم مباد از این

 
 ای عموی مهربان ، تاریخ

 پوستینی کهنه دارم من که می گوید
 از نیکانم برایم داستان ، تاریخ

من یقین دارم که در رگهای من خون رسولی یا امامی نیست
 نیز خون هیچ خان و پادشاهای نیست
 وین ندیم ژنده پیرم دوش با من گفت
کاندرین بی فخر بودنها گناهی نیست

 
پوستینی کهنه دارم من
 سالخوردی جاودان مانند
 مرده ریگی دساتانگوی از نیکانم ،که شب تا روز
گویدم چون و نگوید چند
 سالها زین پیشتر در ساحل پر حاصل جیحون
بس پدرم از جان و دل کوشید
تا مگر کاین پوستین را نو کند بنیاد
او چنین می گفت و بودش یاد
 داشت کم کم شبکلاه و جبه ی من نو ترک می شد
 کشتگاهم برگ و بر می داد
 ناگهان توفان خشمی با شکوه و سرخگون برخاست
 من سپردم زورق خود را به آن توفان و گفتم هر چه بادا باد
تا گشودم چشم ، دیدم تشنه لب بر ساحل خشک کشفرودم
پوستین کهنه ی دیرینه ام با من
 اندرون ، ناچار ، مالامال نور معرفت شد باز
 هم بدان سان کز ازل بودم
 باز او ماند و سه پستان و گل زوفا
 باز او ماند و سکنگور و سیه دانه
 و آن بایین حجره زارانی
 کانچه بینی در کتاب تحفه ی هندی
 هر یکی خوابیده او را در یکی خانه
 روز رحل پوستینش را به ما بخشید
ما پس از او پنج تن بودیم
 من بسان کاروانسالارشان بودم
کاروانسالار ره نشناس
اوفتان و خیزان
تا بدین غایت که بینی ، راه پیمودیم
سالها زین پیشتر من نیز
 خواستم کاین پوستیم را نو کنم بنیاد
 با هزاران آستین چرکین دیگر برکشیدم از جگر فریاد
 این مباد ! آن باد
 ناگهان توفان بیرحمی سیه برخاست
 پوستینی کهنه دارم ن
 یادگار از روزگارانی غبار آلود
 مانده میراث از نیکانم مرا ، این روزگار آلود
های ، فرزندم
بشنو و هشدار
 بعد من این سالخورد جاودان مانند
 با بر و دوش تو دارد کار
 لیک هیچت غم مباد از این
 کو ،کدامین جبه ی زربفت رنگین میشناسی تو
کز مرقع پوستین کهنه ی من پکتر باشد ؟
با کدامین خلعتش ایا بدل سازم
 که من نه در سودا ضرر باشد ؟
ای دختر جان
همچنانش پک و دور از رقعه ی آلودگان می دار

                                                                                   مهدی اخوان ثالث

 

هر چه می خواهم غمت را پنهان کنم

سینه می گوید من به تنگ آمدم

فریاد کن

 

انتظار

انتظار تنها نگاه یخ بسته ی روزگار

                                   پل چوبی بی قرار

                                                     بارها هجا کردم

                                                                       الف،نون،ت،ظا،الف،ر

                                                                                               مبهم بود و گنگ

همیشه مانده از درک آن

       درک هستی هم سرگشته بازایستاده

                                                       بختک زده، وامانده

                                                                          گویا اندوهگین ز درک بی درکی ها

خسته از رنج سستی ها بازمانده بود

           ناگهان ناله ای از پرچین اندیشه گسیل شد

                                                                      از ژرفای وجود

                                                                                  آرام و خسته، بی رخوش

جدایی، جدایی

            آری، آری این است متن انتظار

                                   انتظار تنها نگاه یخ بسته روزگار

                                                                          آغاز سال بی بهار

باز هم زمزمه

       خسته تر از دیرباز

                      فاصله ، فاصله

                                   این است ابتدای انتظار

                                                 فاصله ای به نزدیکی نفس نفس های رهایی

به دوری قرن ها

            قرن هایی ساخته ی اندیشه ما

                                    قرن هایی بازیچه ی بازی بازیگران پلشت

همان انسانهای بدپیله

                       که در فاصله ها جامانده کوله شان

                                                               پس بیا ابتدا نباشیم

                                                                                 بازیچه ی الفبای پر ادعا نباشیم

                                            باش تا کم کنیم فاصله را

کاش بیایی مولا

با همه لحن خوش اوایی ام

در به در کوچه تنها ییم

ای دو سه تا کوچه ز ما دور تر

نغمه تو از همه پر شور تر

کاش که این فاصله را کم کنی

محنت این قافله را کم کنی

 

کاش که همسایه ما میشدی

مایه اسایه ما میشدی

هر که به دیدار تو نائل شود

یک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد

سینه ما را عطشی دست داد

نام تو بردم لبم اتش گرفت

شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو ارامش جان من است

نامه تو خط امان من است

ای نگهت خواستگه افتاب

بر من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم

تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مدد کار

ما کی وکجا وعده دیدار ما