آهی ز دل من به گفته ی سایه

ارغـوان !

شاخه ی همخون جدامانده ی من
                                       آسمان تو چه رنگ است امروز ؟
 آفتابی ست هوا ؟
 یا گرفته است هنوز ؟ 
                                 من در این گوشه که از دنیا بیرون است
 آسمانی به سرم نیست 
                            وز بهاران خبرم نیست 
                                                       آنچه می بینم دیوار است
 آه ...   

                 این سخت سیاه
                                     آن چنان نزدیک است 
                                                             که چو بر می کشم از سینه نفس
 نفسم را بر می گرداند
                        ره چنان بسته که پروازِ نگه
                                                        در همین یک قدمی می ماند
 کورسویی ز چراغی رنجور
                            قصه پرداز  شب ظلمانی است 
                                                                   نفسم می گیرد 
                                                                 که هوا هم اینجا زندانی ست
 هر چه با من اینجاست
                             رنگ رخ باخته است
     آفتابی هرگز
                     گوشه ی چشمی هم
                                                  بر فراموشی  این دخمه نینداخته است 
                                                           اندرین گوشه ی خاموشِ فراموش شده 
                                                           کز دم  سردش هر شمعی خاموش شده
یاد رنگینی در خاطرِ من
 گریه می انگیزد :
                              ارغوانم آنجاست
                                       ارغوانم تنهاست
                                             ارغوانم دارد می گرید
                                                               چون دل من که چنین خون آلود
                                                                                 هر دم از دیده فرو می ریزد
ارغوان !
 این چه رازی ست که هر بار بهار
                                         با عزای دل ما می آید
 که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است
                                                 وین چنین بر جگر سوختگان
                                                                         داغ برداغ می افزاید
ارغوان ! پنجه ی خونین زمین !
                                    دامن صبح بگیر 
                                           وز سواران  خرامنده ی خورشید بپرس
                                                                 کی بر این دره ی غم می گذرند
ارغوان ! خوشه ی خون !
                            بامدادان که کبوترها
                                          بر لب پنجره ی بازِ سحر غلغله می آغازند 
                                                                               جان گل رنگ مرا
                                                                              بر سر  دست بگیر 
                                                                               به تماشاگه پرواز ببر 
                                                                              آه ، بشتاب که همپروازان 
                                                                              نگران  غم  هم پروازند
 ارغوان ، بیرق  گلگون بهار !
                                تو برافراشته باش
                                         شعر  خونبار  منی
                                                      یاد  رنگین رفیقانم را
                                                                      بر زبان داشته باش
تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من
 ارغوان ! شاخه ی همخون جدامانده ی من !

 

 

 

 

 

کجایی؟؟؟؟؟؟

این چه سفری است؟

 این چه رفتنی است؟

 این چه بودنی و این چه ماندنی است؟

همه جا هستی و نیستی،

همه راه هستی و نیستی،

همه حال هستی و نیستی،

همه کوی هستی و نیستی،

من چنین آویزان در این بدتر از برزخ به چه جرمی بایدم؟

به چه رنجی تاوانم ؟

دیگرم تاب نیست،

دیگرم زین سال ها و روزها و لحظه های مدام و پر ز تکرر جانکاه بیزارم،

دیگر این انتظار را نیستم تحمل،

دیگرم این ثانیه های پر شرر پر ز با تو بودن و بی تو بودن را نمی خواهم

وای که پر از دردم وای که پر از آویزانی ام در این خلا بی تو بدون

 وای که چه حسی است ؟

حسی که خود نیز هم ندانمش ،حس تنهایی مفرط من 

همه اکنون پر ز بهار می شوند و من همچنان در خزان بی تو بودن جان می سوزانم

شاید در پس این خطها بگویی چه خودخواهی

شاید من پر از خواستن تو برای خویشم ولی بیا

یا ابا صالح بیا

دو کوهه

دو کوهه بگذار سر بر شانه هایت بگذارم وبگریم که امروز ما را

عملیاتی دشوار در راه است .معلوم نیست که شیطان در حساب

 بانکی ماچه واریز کرده که این همه فرمان می بریم.امروز

تو چاه غربت فرزند علی(ع) هستی که روزی هزار بار سر در

چاه کرده و از ضلالت امثال ما می گرید دوکوهه دعا کن این

هوای الوده خفه مان نکند.

دوکوهه خود بگو با غم تو چه کنیم ان شب دیدارت پیرمان کرد

 و امشب هجران تو. یک بار دیدمت هزار بار یادت کردم تو نباید

فراموش شوی تو در غربت بسیجیانی.

نه میتوان فریادت زد و نه در سینه حبست کرد فقط باید با

تو زندگی کرد تو را بنا کرده اند تا ساختمان ایمان را در دل ها

بنا کنی دیدار تو مسولیتمان را سنگین تر می کند.

دو کوهه اغوشت را باز کن که این مدعی دوباره برگشته است

بگو بگو تا بخوانم با زبانی که از فرط گناه گنگ شده . تو دستم

را بگیر من روی سوال ندارم صبر دلمان را اتش می زند

تو می دانی با دل غمگین تبسم کردن چه لذتی دارد

تو می فهمی درد مرهم جانشان بود واشک جرقه امید وصالشان

دو کوهه با ما سخن بگو

با ما که از قطار ها هم بیشتر از کنارت رد شده ایم

بگو بگو منظور سید مرتضی از قطاری که بی اعتنا

از کنارت می گذرد چیست؟