رحیل

         تو را می خوانداین دل امشب ای جان

                                                        سرم را کی تو می گیری به دامان

         دلم امشب تو را گیرد بهانه

                                             شده چشم دلم از غصه گریان

         هوای دیدنت در دیده من

                                            فضای سینه ام از غم پریشان

        سراسر نقش جان در انتظار است

                                                     وجودم از فراقت گشته نالان

       به پایت می نشینم تا بیایی

                                            اگر چه پای عمرم گشته لرزان

      دلم را با نگاهت اشنا کن

                                        تو که دارد نگاهت طعم باران

     بیا ای وصل تو درمان دردم

                                           رهایم کن ز بند هجر و حرمان