رحیل

حدیث عشق تو دیوانه کرده عالـم را

به خون نشانده دل دودمان عـالم را

غـم تـو موهـبت کبریاست در دل مـن

نمی دهم به سرور بهشت این غم را

غبار ماتـم تو آبـرو به من بخشید

به عالمی ندهم این غبار ماتم را

به نیم قطره ی اشک محبتت ندهم

اگر دهنــد به دستـم تمام عـــالم را

یه یمن گریه برای تو روز محشر هم

خموش می کنم از اشک خود جهنم را

اگر بناست دمی بی تو بگذرد عمرم

هـــزار بـــار بمیـــرم نبینــم آن دم را

منو جدا شدن از کوی تو خدا نکند

خدا هر چه کنـد از تـوام جـدا نکند

صد مرده زنده می شود از ذکر یا حسین

ارباب مــا معـلم عیسی بـن مریـم است

عیسی اگر در آخر عمرش به عرش رفت

قنداقه ی حسین شرف عرش اعظم است

با یوسفش مقایسه کردم  نگــار گفت :

کو شاه مصر باشد این شاه عالم است

کاش بودم شعله تا شمع مزارت می شدم

                            چلچــراغ زائــر شب زنده دارت مــی شـدم

کـــاش بودم پرچـــم حـــاشیه دار ماتمـت

تا که زینت بخش بزم سوگوارت می شدم

کاش بودم حلقه حلق همچو زنجیر عزا

در کف دل بی قرار بی قرارت می دم

کــاش بودم قطـــره ی آبی و از راه وفــــــا

شبنم لبهای خشک شیرخوارت می شدم

کاش می بودم سپر در هجوم تیغ مرگ

مانع شمشیر خصم نابکارت می شدم

کاش بودم در شب شام غریبان تا که من

پاسدار خیمه ی بی پاسدارت می شدم

در حریم قدس محرم زینب است

معنی عشق مجسم زینب است

آنکه بر غم هست حاتم زینب است

ناخــدای کشتـــی غــم زینب است

تـــا نفــس روز و شب بــود

دم حسین و بازدم زینب بود