آقا جون ما که اومدیم کربلات و اسیر غصه هات شدیم،حالا هم باید تاوان پاهای برهنه ای که تو راهت گذاشتیم و پس بدیم .خودمون خواستیم عاشقت باشیم خودم خواستیم هم پای بچه های پابرهنه ی عصر عاشورا باشیم فداش هم می شیم ما که آوارگی رو از کربلا هدیه گرفتیم. بنازم به کرمت و به هر چی که از عشقت به ما برسه.

 

مولا جان آوارگیتم عالمیه

 

تو آخرش من و می کشی

تو بد جور منو خونه خراب خودت کردی

گفتن دوری و دوستی نگفتند انقدر طول بکش

گفتن کربلا نگفتن آدمو دیونه می کنه

تو که ما رو خونه خراب کردی

گفتی هر کی بیاد کربلا دلش آروم می شه

نگفتی هر کی بیاد در به در می شه

 نگفتی هر کی بیاد رسشو می کشن

گفتم کربلا می ام همونی می شم که تو خواستی، نشد، نشد،

هر کاری که کردم ، نشد

گفتم کربلا می ام همونی می شم که توگفتی، نشد

گفتم کربلا می آم دلمو فقط می دم به آقام، نشد

گفتم کربلا می آم دلمو گره می زنم به شش گوشه اشو می رم

که خودم که اومدم هیچی دلمو کندم و اوردم

کاش قلمم می شکست اینجوری نمی اومدم

تا  ندیده بودم می گفتم ندیدم

 دلم خوشِ یه روز می بینم آدم می شم ، نشد هر کاری کردم نشد

قرار نبود دوریمون انقدر طول بکشه

مگه نگفتی هر کی زیر گنبد دعا کنه دعاشو مستجاب می کنی؟

مگه ما نگفتیم ما رو یادت نره؟

عباس به تو بگم؟

 

 

                رسم کربلا دلدادگی ِ

                                             کار دلداده ها آوارگی ِ