رحیل

و من باز تنهاتر از تنها شدم
                                          و من باز در تنهایم سخت گریستم

                                                                   آنگاه که سهم من از دنیا گریستن بود

                                تو در تنهایم غوطه ور بودی

                                              و آنگاه که سکوتم پر از فریاد بود

                                                              تنهایم را سکوت، هزاران بار دوره کرده بود

                                 (( چه سود که تو هیچ ز آن نفهمیدی ))