رحیل

وقتی منتظر هستیم تا یکی از عزیزانمان بیاید  و او دیر می کند

ممکن است یکی یا چند تا از این حالات برایمان اتفاق بیفتد:

۱.دچار دلشوره و اضطراب شویم

۲.سراغش را بگیریم یا به دنبالش برویم

۳.با هر کس که ممکن است کاری از دستش بر آید تماس بگیریم

۴.دعا می کنیم تا خبری از او بشود

۵. نذر می کنیم تا زود تر برگردد

۶. احتمالات دیر آمدنش را بررسی می کنیم

۷. قرآن می خوانیم

۸.برای سلامتییش صدقه می دهیم

۹. فکر می کنیم که اگر از دستش بدهیم چه کنیم؟

۱۰. از خودمان به خاطر کوتاهی کردن بدمان می آید

۱۱. احساس گناه می کنیم

۱۲. آرامشمان را از دست می دهیم

۱۳.  .............

****

حال این سوال را می پرسم که آیا مهدی فاطمه(عج) عزیزترین عزیزان ما نیست؟

پس چرا او را فراموش کرده ایم؟

چرا با اصلاح خود زمینه را برای ظهورش فراهم نمی کنیم؟

که همانا فرجش گشایش و فرج برای خودمان است.

چرا به جای اینکه قوت قلبش باشیم قلب نازنینش را با اعمال خود به درد می آوریم؟

****

خدایا ما را جزء فراهم کنندگان زمینه ظهور قرار ده!  آمین